در نتیجه، از حیث حقوقی، هیاهوی این روزها بیش از آنکه نشانه نزدیک بودن عزل ترامپ باشد، بیانگر بالا رفتن سطح فشار سیاسی بر اوست. آسوشیتدپرس و رویترز گزارش داده‌اند که حتی در داخل حزب دموکرات نیز درباره رفتن به سمت استیضاح اجماع کامل وجود ندارد و با توجه به کنترل جمهوری‌خواهان بر کنگره، نه استیضاح و نه فعال‌سازی متمم بیست‌وپنجم در کوتاه‌مدت مسیر همواری پیش رو ندارد. بنابراین، وزن اصلی این تحرکات فعلاً نه در نتیجه حقوقی فوری، بلکه در ساختن این روایت نهفته است که ترامپ از نگاه مخالفانش از مرز رفتار متعارف یک رئیس‌جمهور عبور کرده و باید در کانون پاسخ‌گویی سیاسی و حقوقی قرار گیرد.

هزینه‌های استیضاح برای جمهوری‌خواهان در انتخابات آتی پرونده استیضاح حتی اگر هرگز به عزل ترامپ نرسد، از همین حالا می‌تواند به یک ابزار مؤثر برای فرسایش برند انتخاباتی جمهوری‌خواهان تبدیل شود؛ چون این بار موضوع فقط یک رسوایی شخصی یا منازعه حزبی در واشنگتن نیست بلکه پای تجاوز به خاک ایران به عنوان کشوری که هرگز آغازکننده جنگی نبوده، تورم، قیمت بنزین و احساس ناامنی اقتصادیِ رأی‌دهنده آمریکایی در میان است.

تازه‌ترین داده‌های اقتصادی نشان می‌دهد جهش بهای انرژی پس از حملات متجاوزانه به ایران، تورم آمریکا را بالا برده و ارزیابی افکار عمومی از اقتصاد را به یکی از بدترین سطوح رسانده است؛ وضعیتی که بسیاری از کارشناسان و رسانه‌ها آن را نشانه‌ای شوم و نگران‌کننده برای جمهوری‌خواهان در آستانه انتخابات میان‌دوره‌ای توصیف کرده است.

در سیاست آمریکا، رأی‌دهنده ممکن است درباره استیضاح مردد و به اصطلاح دودل باشد اما وقتی جنگ خارجی مستقیماً خودش را در پمپ‌بنزین، قبض‌ها و افت اعتماد اقتصادی نشان می‌دهد، هزینه آن خیلی سریع‌تر از دعواهای حقوقی به صندوق رأی منتقل می‌شود.

برای جمهوری‌خواهان، خطر اصلی فقط حمله دموکرات‌ها نیست؛ شکافی است که خود ترامپ در درون اردوگاه راست فعال کرده است. گزارش اخیر آسوشیتدپرس نشان می‌دهد جنگ با ایران شکاف‌های پنهان در ائتلاف «اول آمریکا» را آشکارتر کرده و حتی در میان چهره‌های نزدیک به ترامپ نیز نارضایتی از این نوع مواجهه به چشم می‌خورد.

از نگاه ناظران، این شکاف برای انتخابات میان‌دوره‌ای کنگره که سوم نوامبر ۲۰۲۶ (۱۲ آبان ۱۴۰۵) برگزار می‌شود، بسیار مهم است چون حزب جمهوری‌خواه در بسیاری از حوزه‌ها نه فقط به پایگاه وفادار ترامپ بلکه به رأی‌دهندگان مستقل، محافظه‌کاران میانه‌رو و جمهوری‌خواهان خسته از بی‌ثباتی نیاز دارد. حزبی که ناچار باشد همزمان به پایگاه تندرو اطمینان دهد از جنگ دفاع کند و در عین حال رأی‌دهنده مردد را قانع کند که اوضاع تحت کنترل است؛ عملاً در چند جبهه با هم می‌جنگد و این همان نقطه‌ای است که استیضاح، حتی بدون پیروزی حقوقی، به سلاحی برای تشدید تناقض‌های درونی جمهوری‌خواهان بدل می‌شود.

در سطح انتخابات میان‌دوره‌ای، مسئله مهم‌تر از خود استیضاح، این است که دموکرات‌ها بتوانند تجاوز ۴۰ روزه علیه ایران را به‌عنوان نماد الگوی حکمرانی ترامپ جا بیاندازند؛ الگویی که تصمیم‌گیری شتاب‌زده، دورزدن کنگره، تهدیدهای افراطی و پایان مبهمی که حتی کاخ سفید هم حاضر نشده با یک سخنرانی رسمی و پرطمطراق آن را جشن بگیرد، از ویژگی‌های آن است.

در چشم‌انداز ریاست‌جمهوری بعدی نیز خطر برای جمهوری‌خواهان محدود به شخص ترامپ نمی‌ماند، بلکه به مسئله جانشینی و آینده ترامپیسم سرایت می‌کند. نقش محوری جی‌دی ونس در مذاکرات اسلام‌آباد، او را از یک همراه سیاسی به یکی از وارثان مستقیم پیامدهای این بحران تبدیل کرده و به باور کارشناسان، نتیجه این مأموریت می‌تواند بر آینده سیاسی وی اثر بگذارد. برای کنار گذاشتن رئیس‌جمهور مطرح شده است که عبارتند از استیضاح و متمم بیست‌وپنجم.