در این زمینه «سید شبل» نویسنده و تحلیلگر عرب‌زبان در مقاله‌ای به بررسی افکار عموم عربی در جنگ علیه ایران پرداخته نوشت: در 28 فوریه 2026، ایالات متحده و رژیم صهیونیستی شدیدترین حمله هوایی را علیه جمهوری اسلامی ایران آغاز کردند، اما این تجاوز نظامی با واکنش قوی ایران مواجه شد که در پرتاب صدها موشک و پهپاد به عمق فلسطین اشغالی و پایگاه‌های آمریکایی در منطقه تجلی یافت.

همچنین، ایران در این جنگ به "سلاح روایت" نیز متکی بود که توانست هرگونه خسارت مادی احتمالی را به "سنگر شجاعت" تبدیل کند که وجدان جمعی مردم منطقه از جمله ملت‌های عربی را نیز فرا گرفت.

در حالی که جنگنده‌های آمریکایی و اسرائیلی کودکان را در ایران بمباران می‌کردند و تلاش می‌کردند یک تجربه انقلابی 47ساله را تخریب کنند، تصاویر موشک‌های بالستیک ساخت داخل ایران و سپس بستن تنگه هرمز، نبرد را به زمینه‌های دیگری کشاند. در آن زمان، دیوار سکوت در خیابان‌های عربی شروع به ترک خوردن کرد و نقشه‌های نفوذ به‌دور از محاسبات رسمی رژیم‌های عربی که موضعشان بین همدستی، کمک به متجاوزان یا سکوت مطلق در نوسان بود، دوباره ترسیم شد.در بحبوحه این تحول، طبیعی بود که یک واقعیت سیاسی متفاوت در سطح مردمی شکل بگیرد، که در آن ایران به‌عنوان تنها مقاومت‌کننده مقابل مستکبران و متجاوزان در نظر بخش‌های وسیعی از مردم منطقه و حتی جهان، با وجود هزینه‌های گزافی که متحمل شد، به صحنه آمد.

شکست آمریکا و اسرائیل در فریب افکار عمومی عربی در جنگ با ایران

این جنگ به‌وضوح شکاف عمیقی را بین آنچه قدرت‌های بزرگ و متحدانشان برای کمپین‌های "اهریمن‌سازی" و پروپاگاندا هزینه می‌کنند و واقعیت آنچه در آگاهی ملت‌های عربی رسوب می‌کند، آشکار کرد. با وجود اختصاص صدها میلیون دلار توسط رژیم اشغالگر در سال 2026 برای تأمین مالی کمپین‌های رسانه‌ای دیجیتال و اینفلوئنسرها در پلت‌فرم‌های رسانه‌های اجتماعی برای به تصویر کشیدن ایران به‌عنوان دشمن اصلی و تهدیدی وجودی برای جهان عربی، نتایج نظرسنجی‌ها شکست فاجعه‌بار این سرمایه‌گذاری‌های عظیم را ثابت کرد.

بر اساس شاخص افکار عمومی عرب 2025 (که تأثیر آن تا سال 2026 ادامه داشت)، 44% از اعراب، اسرائیل را بزرگترین تهدید برای امنیت ملی خود می‌دانند و 21% هم ایالات متحده را در رتبه دوم قرار می‌دهند، در حالی که ایران با نسبتی که از 6-8% تجاوز نمی‌کند، در رتبه سوم قرار دارد. این ترتیب پس از جنگ نه‌تنها تغییر نکرد، بلکه در برخی کشورهای عربی تقویت شد، جایی که همدردی با ایران در مواجهه با حمله خارجی افزایش یافت.در "نظرسنجی‌های مقیاس عربی افکار عمومی (Arab Barometer)"، حمایت از ایران در تونس به 55% و در عراق و فلسطین به نسبت‌های بالاتری افزایش یافت. این تحول صرفاً تصادفی نبود، بلکه نتیجه پایداری دولت ایران و توانایی آن در تثبیت معادله "پاسخ متقابل" بود که با حمایت رسانه‌ای استراتژیک محور مقاومت همراه شد و توانست حملات و تجاوزات را به "نشان‌های پایداری" تبدیل کند که پایگاه مردمی را تقویت می‌کند و اهداف متجاوزان در جنگ را ناکام می‌گذارد.

صحنه ترور رهبران و فرماندهان ایران در افکار عربی تنها به‌عنوان دلیلی بر این خوانده شد که نظام ایران تنها طرفی است که واقعاً بهای رویارویی مستقیم را پرداخته است و بالاترین رهبران آن آماده‌اند جان خود را قبل از هر شهروند دیگری فدا کنند.

این خوانش، "پیروزی معنوی" را به یک واقعیت تبدیل کرد که بر زبان اعداد نظامی برتری دارد و ثابت کرد که مردمی که از سلطه خارجی و انحصار فناوری توسط پایتخت‌های غربی رنج می‌برند، به‌طور خودکار به کسی که جرئت پاسخ به دشمن را دارد یا توانایی خود را در ساخت سلاح و خودکفایی به اثبات می‌رساند، متمایل خواهند شد، همین امر توضیح‌دهنده افزایش ناگهانی محبوبیت ایران در تمام کشورهای منطقه است.

کاهش قطب‌بندی فرقه‌ای و ظهور دشمن مشترک به‌عنوان نیروی وحدت‌بخش در امت اسلامی

این نبرد چهل‌روزه لرزش شدیدی در دیوار فتنه فرقه‌ای در منطقه که برای دهه‌ها توسط محور آمریکایی ـ صهیونیستی تغذیه شده بود، ایجاد کرد، زیرا شعار فریبکارانه "خطر شیعه" که توسط این محور تبلیغ می‌شد، دروغ بودن خود را ثابت کرد و افکار عمومی عربی، خود را در برابر یک پارادوکس اخلاقی بزرگ یافت، این‌که؛ یک کشور اسلامی توسط ائتلافی به رهبری واشنگتن و تل‌آویو بمباران می‌شود.

انتهای خبر/ ل